Translate

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

*Ψυχανάλυση .. εναρμονίζεται ο νούς με την Ψυχή*

Όταν η ψυχή κραυγάζει για κατανόηση, κι ο νούς κωφεύει !! 


Αγαπημένοι μου αναγνώστες. 
Καθώς η μέθοδος της Ψυχανάλυσης αποσκοπεί στον έλεγχο της «Αισθητήριας  Μνήμης» και στην καλλιέργεια της «Αισθηματικής Νοημοσύνης», συνιστώ να διαβάσετε τα σχετικά άρθρα μου, ώστε να μην επαναλαμβάνομαι.  Ο όγκος του συγκεκριμένου άρθρου μου ήδη είναι μεγάλος. Αναπόφευκτο βεβαίως, διότι επιβάλλεται να το παρουσιάσω εμπεριστατωμένα.

Τα παραπάνω άρθρα μου θα τα βρείτε στο αρχείο μου με τίτλο “κεφάλαιο” έλεγχος σκέψεων και συναισθημάτων. 
 Ανοίξτε τον παρακάτω σύνδεσμο και καλή σας ενημέρωση:


Κατανοώ το παρελθόν - Αποδέχομαι το παρόν - Διεκδικώ επιθυμητή θέση στο μέλλον !!

 Η Ψυχανάλυση είναι όντως μία μορφή ψυχοθεραπείας, που θεμελιωτής της είναι ο Sigmund Freud (Φρόϊντ). Λέγεται μάλιστα ότι ο Freud στηρίχτηκε στην θεωρία του Σωκράτη, «η κατανόηση είναι βαθύτερη της γνώσης».

Πρόκειται για λεκτική μέθοδο (μέσω διαλόγων), που πολλές φορές επιφέρει πολύ καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με άλλες μορφές ψυχοθεραπείας, ειδικά σε ανθρώπους που σε κάποια περίοδο της ζωής τους βίωσαν τραυματικές εμπειρίες.
Επομένως, ο ορισμός της «ψυχοθεραπείας» έχει ευρύτερες έννοιες και ωφελιμότητες. Ακόμη και ο διαλογισμός, είναι μια μέθοδος για να επιφέρουμε την ψυχική μας ισορροπία. Η ψυχανάλυση στην ουσία στοχεύει στην κατανόηση του ψυχικού κόσμου του αναλυόμενου ατόμου, εξετάζοντας αυτόν ως μια ξεχωριστή – μοναδική περίπτωση, καθώς ο καθένας από εμάς, βιώνει με μοναδικό τρόπο τις εμπειρίες του.
Μέσω της ψυχανάλυσης ερμηνεύονται όλες οι συμπεριφορές, όπως επίσης και τα επαναλαμβανόμενα όνειρα !!. 
  
Ο ψυχαναλυτής ανήκει κι αυτός στους ψυχοθεραπευτές. 
Ο ψυχαναλυτής (ή απλά αναλυτής), δεν έχει τον ρόλο του ιατρού που εξετάζει τον ασθενή και σύμφωνα με το πόρισμα του προτείνει φαρμακευτική αγωγή. Δεν βιάζεται ποτέ να βγάλει συμπεράσματα, και δεν ακολουθεί την ίδια τακτική ακόμη και σε παρόμοιες περιπτώσεις.
Ο αναλυτής εκπαιδεύεται μέσα από πρακτική εξάσκηση να εφαρμόζει την μέθοδο την ψυχανάλυσης, σύμφωνα με την προσωπικότητα του ατόμου που έχει αναλάβει (του αναλυόμενου), και εξετάζοντας σταδιακά τις ιδιαιτερότητες που παρουσιάζουν τα βιώματα του. Επιβάλλεται να μπορεί να προσαρμόζεται στην “γλώσσα” που κατανοεί ο αναλυόμενος, ώστε μέσω του διαλόγου, να τον οδηγεί να εντοπίσει ο ίδιος αυτό που τον φοβίζει, ή που τον κρατάει δέσμιο σε μια ψυχωτική κατάσταση.
Ένα ιδιαίτερα σημαντικό κομμάτι της εκπαίδευσης του ψυχαναλυτή, είναι η πολυετής προσωπική του ανάλυση. Και ασφαλώς αξίζει να σημειωθεί ότι έχει θεωρηθεί απαραίτητο από τον Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ (φιλόσοφος και ψυχολόγος της θετικής σχολής της ψυχολογίας), ο οποίος ανέπτυξε την βασιμότητα της Πυθαγόρειας θεωρίας, «κατανοούμε τα πάντα γύρω μας, σε βαθμό που κατανοούμε τον εαυτό μας».  

Αυτό σημαίνει ότι ο αναλυτής επιβάλλεται να διαθέτει υψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης Q), τον οποίο προηγουμένως τον έχει καλλιεργήσει, έτσι ώστε να είναι σε θέση να χειριστεί αναλόγως την κατάσταση του αναλυόμενου, και να τον βοηθήσει να αναπτύξει την δική του. Επομένως,  «εάν δεν κατανοήσουμε τον εαυτό μας, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τους άλλους».

~ ~ ~  Στο σημείο αυτό θεωρώ χρήσιμο να συμπληρώσω ότι στην εποχή μας, πολλές παθήσεις χαρακτηρίζονται πλέον ως
ψυχοσωματικές. 
Ωστόσο σε πολλές χώρες, ο νευρολόγος ή ο ψυχίατρος, έχουν παράλληλα και αρμοδιότητες ψυχολόγου. Δεν θα σχολιάσω τους λόγους, απλά θα αναφέρω ότι τα θεραπευτήρια περιορίζονται σε ψυχιατρεία και νευρολογικές κλινικές. Έως και πριν ορισμένα χρόνια, το ίδιο συνέβαινε και στην Ελλάδα. Επιτέλους όμως δειλά – δειλά άρχισαν να δημιουργούνται κέντρα ψυχολογικής υποστήριξης και στην Ελλάδα, και η παρεξηγημένη έννοια της ψυχολογίας, αποκαταστάθηκε στον επιστημονικό χώρο. 
Επομένως πρέπει να το ψάξουμε λίγο (εάν δεν γνωρίζουμε), ώστε να κάνουμε τους σωστούς διαχωρισμούς, για να γνωρίζουμε σε ποια ειδικότητα θα πρέπει να απευθυνθούμε. H αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετές ομοιότητες και κοινά σημεία μεταξύ αυτών. Οι αρμοδιότητες όμως διαφέρουν αισθητά.

Συγκεκριμένα: 
Οι σωματικές παθήσεις (ασθένειες) που σχετίζονται με τα σύνδρομα του νευρικού συστήματος – μυϊκού συστήματος, σίγουρα είναι αρμοδιότητα του νευρολόγου. 

Όπως π.χ. επιληψία – σκλήρυνση κατά πλάκας – νόσος του Πάρκινσον κ.ά. Ενώ, το φάσμα των διαταραχών που αντιμετωπίζει ο ψυχολόγος, όπως δηλαδή, κατάθλιψη – σχιζοφρένεια – κρίση πανικού - διαταραχές προσωπικότητας – κλειστοφοβία κ.ά, διαφέρει αισθητά από το φάσμα των διαταραχών που αντιμετωπίζει ο νευρολόγος. Συνεπώς διαφέρει τόσο η θεραπευτική μέθοδος, όσο και η φαρμακευτική αγωγή.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρω ότι δεν χρήζουν φαρμακευτικής υποστήριξης όλες οι περιπτώσεις. Ωστόσο, υπάρχουν άτομα που δεν μπορούν να δεχτούν το ενδεχόμενο, να επισκεφτούν ιατρό και να μην τους γράψει κάποια συνταγή. Τούτο διότι έχουν την εντύπωση ότι μόνο η φαρμακευτική αγωγή θα φέρει αποτελέσματα. Μάλιστα, σε αρκετές περιπτώσεις, η ιδέα και μόνο ότι το φάρμακο τους ωφελεί, πράγματι είχε θεαματικά αποτελέσματα, ενώ το υποτιθέμενο “θαυματουργό” φάρμακο, ήταν απλά και μόνο βιταμίνες !!.
Οπότε άτομα τα οποία χρήζουν ήπιας φαρμακευτικής υποστήριξης, μπορούν να βοηθηθούν με κάποια ελαφράς μορφής ηρεμιστικά που είναι αβλαβή για τον οργανισμό, καθώς αρκετά από αυτά χορηγούνται ακόμη και κατά την διάρκεια εγκυμοσύνης. Και κυρίως, δεν δημιουργούν δηλαδή εθισμό, κάτι που ο κόσμος το φοβάται ιδιαίτερα.

Προσωπικά, είμαι απ’ αυτούς που υποστηρίζουν πως σε κάθε περίπτωση, πριν καταφύγει ο παθών στην όποια φαρμακευτική αγωγή, καλό είναι να προηγηθεί τουλάχιστον ένας κύκλος συνεδριών ψυχανάλυσης. Δηλαδή ένας αριθμός συνεδριών, όπου καταλήγουμε (κλείνουμε τον κύκλο) από εκεί που αρχίσαμε να εξετάζουμε το πρόβλημα.
Το ζητούμενο είναι να εμπεδώσει ο αναλυόμενος ότι το πρόβλημα του το διογκώνει ο ίδιος με το μυαλό του, ή και πολύ πιθανόν, είναι απλά γέννημα του μυαλού του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο και μετά τον πρώτο κύκλο συνεδριών, οι επτά στις δέκα περιπτώσεις, έχουν τουλάχιστον επίγνωση της κατάστασης τους.
Επομένως η συχνότητα των θεραπευτικών συνεδριών και η διάρκεια της θεραπείας, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Βέβαια στις δυσκολότερες περιπτώσεις, συγκαταλέγονται άτομα τα οποία είναι εθισμένα σε διάφορες ουσίες, σε τυχερά παιχνίδια κ.ά. 


Η ψυχανάλυση δεν συνιστάται μόνο σε σοβαρές ψυχικές παθήσεις:

Ας μην πιάνουμε όμως τα άκρα. Θα αναφερθώ σε ορισμένες απ’ τις πιο συνηθισμένες περιπτώσεις, όπου μετά από ελάχιστες συνεδρίες, ο αναλυόμενος χρησιμοποιεί τον ψυχαναλυτή του, μόνο εφόσον χρειαστεί κάποια υποστήριξη.
Περιπτώσεις όπως:
Ενώ το άτομο έχει αποβάλλει τις φοβίες του, χρειάζεται επιβεβαίωση ότι δεν θα επανέλθουν.
Ενώ το άτομο γνωρίζει την ορθή αντιμετώπιση του προβλήματος του, χρειάζεται ενθάρρυνση για να το χειριστεί.
Ενώ το άτομο νιώθει εγκλωβισμένο μέσα σε μια σχέση, χρειάζεται να αποκτήσει μία διαφορετική οπτική για να αποφασίσει να απεγκλωβιστεί.
Περιπτώσεις λοιπόν που όσο κι αν μας ακούγονται απλές όταν δεν τις βιώνουμε οι ίδιοι, γι’ αυτούς που τις βιώνουν.. γίνονται εφιάλτες !!. 

Η ψυχανάλυση χρησιμοποιεί τον «βασικό κανόνα», σύμφωνα με τον οποίο ο αναλυόμενος δέχεται να αναφέρει στον αναλυτή ελεύθερα και αυθόρμητα, οτιδήποτε σκέπτεται και νιώθει, χωρίς τίποτε να υποκρύπτει ή να επιλέγει τρόπο για να το πεί. Βασικό είναι ο αναλυόμενος να δεχτεί τον ρόλο του αναλυτή ως μία δεύτερη εσωτερική δική του φωνή, διότι ο σκοπός των ερωτήσεων είναι να οδηγηθεί σε μνήμες, που προσφέρουν πλούσιο ασυνείδητο υλικό. 

Το φάσμα της ωφελιμότητας της, είναι πολύ πιο ευρύτερο, καθότι δεν υπάρχει ανθρώπινη ψυχή που να μην έχει λαβωθεί από τραυματικές εμπειρίες. Πληγές που πιθανόν να αιμορραγούν ακόμα, και μας δημιουργούν φοβίες ακόμη κι όταν όλα μας πάνε καλά. Φοβίες να μην επαναληφθεί αυτό που μας στιγμάτισε ψυχολογικά. Και τότε νιώθουμε συγκρούσεις μέσα μας, του τύπου, «φοβάμαι να χαρώ, μην μου βγεί ξινό» !!. 

Η επέμβαση του αναλυτή στις εσωτερικές συγκρούσεις του αναλυόμενου, γίνεται με την χρησιμοποίηση της ερμηνείας. Η ερμηνεία αποσκοπεί στο να αποδώσει ο αναλυτής στον αναλυόμενο, τόσο την νοητική όσο και την συναισθηματική εξήγηση των ασυνείδητων αντιστάσεων του. Δηλαδή των αμυντικών μηχανισμών των επιθυμιών του ή των φαντασιών του, που συνήθως αυτά αποτελούν τα στοιχεία των συγκρούσεων.
Με απλά λόγια.. ο αναλυόμενος σε πρώτη φάση ανακαλύπτει ένα άλλο κομμάτι του εαυτού του, το οποίο ή το είχε χάσει – ξεχάσει, ή δεν το γνώρισε ποτέ. Ένα απαραίτητο συμπλήρωμα λοιπόν, για να νιώσει πιο ολοκληρωμένος. Γνωστή η έκφραση
«έχασα τον εαυτό μου», μετά από μια ραγδαία πτώση του ηθικού μας. 


Μέσω της ψυχανάλυσης ερμηνεύονται και τα όνειρα:

Πράγματι, μέσω της ψυχανάλυσης ερμηνεύονται και τα όνειρα, αφού μάλιστα, η ερμηνεία των ονείρων αποτελεί βασικό στοιχείο της ψυχανάλυσης. Άλλοτε συνδέονται με τις τρέχουσες συγκρούσεις μας, άλλοτε με κάποιες μακροχρόνιες αναμονές, άλλοτε με κάθε είδους στερήσεις μας, κι άλλοτε με ξεθωριασμένες παιδικές αναμνήσεις μας. Και όπως άλλωστε τόνισε ο Freud, «το όνειρο αποτελεί τον βασιλικό δρόμο για το ασυνείδητο, και ο ελεύθερος συνειρμός του αναλυόμενου πάνω στους συμβολισμούς του ονείρου, αποκαλύπτει πολλές φορές βαθιά κρυμμένες επιθυμίες, όπως και ανεκπλήρωτες φαντασιώσεις».
Επίσης η ανάγκη ανταπόκρισης στα αισθήματα μας – η έλλειψη κατανόησης από το περιβάλλον μας – η επιθυμία απόκτησης ιδανικού συντρόφου – ή φίλου, η απώλεια αγαπημένου προσώπου κ.ά. ενδέχεται να μας “στοιχειώνουν” απ’ την παιδική ηλικία ακόμη.
Η διαφορά είναι ότι στην παιδική ηλικία, συνήθως δίνουμε χώρο στα όνειρα μας στην πραγματική μας ζωή. Όπως π.χ. δημιουργούμε φανταστικούς φίλους. Ενώ όταν βρισκόμαστε σε ηλικία που πλέον συμβιβαζόμαστε να πορευτούμε με όσα έχουμε, αυτά που δεν έχουμε αναζητούν θέση στα όνειρα μας.
Ασφαλώς υπάρχουν και τα λεγόμενα «προφητικά όνειρα», αλλά αυτή η περίπτωση ανήκει σε άλλο κεφάλαιο.

Και τέλος:
Τα τελευταία χρόνια στο εξωτερικό, λειτουργούν επιτυχώς και οι τηλεφωνικές συνεδρίες. Ο τρόπος αυτός έχει αποδειχθεί αποτελεσματικός, διότι παροτρύνει τους ανθρώπους να ζητήσουν υποστήριξη σε ώρες που
«μιλάει η γλώσσα της ψυχής» τους, σε όποιον χώρο κι αν βρίσκονται. Άνθρωποι σαν εμάς.
Άνθρωποι κάθε κοινωνικής τάξης φύλου και ηλικίας, που αναζητούν ακροατή για να εκμυστηρευτούν τα πάθη τους – τα λάθη τους που δεν τολμούν, φοβούμενοι την αυστηρή κριτική ή την κραυγαλέα αντιμετώπιση τους απ’ το γύρω περιβάλλον τους. Ψυχές λοιπόν που διακαώς θέλουν να αποφορτιστούν, και που ωστόσο.. ούτε οι πιο στενοί τους φίλοι δεν ξέρουν τί βάσανο κουβαλάνε μέσα τους !!.

* * Κλείνοντας οφείλω να διευκρινίσω ότι ο ψυχαναλυτής δεν αντικαθιστά τον Πνευματικό Πατέρα (εξομολογητή). Ούτε όμως ο εξομολογητής  μπορεί να ανταπεξέλθει στον ρόλο του ψυχαναλυτή. Σαφώς και οι δύο αποσκοπούν στην
«λύτρωση της ψυχής» .. αλλά ο καθένας με τον δικό του τρόπο !!.

Συνεπώς, πλην των άλλων, μέσω της ψυχανάλυσης, η χαμηλή αυτοεκτίμηση αποβάλλεται. Ο αναλυόμενος μαθαίνει να αγαπάει στον εαυτό του γι΄ αυτό που είναι – όποιος κι αν είναι. Η πικρή εμπειρία γίνεται μάθημα, και η δειλία τόλμη !!. 



ΜΑΡΙΑΝΝΑ
*Ψυχαναλύτρια, Ψυχοερευνήτρια - Σύμβουλος σχέσεων *




ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:
Εάν προκύπτει λόγος για επικοινωνία μαζί μου, στείλτε το μήνυμα σας απ’ την δημόσια σελίδα μου στο facebook Ψυχή & Αστρολογία, ή στο e-mail μου:
Γράψτε το ονοματεπώνυμο σας, το τηλέφωνο σας, τον τόπο διαμονής σας, και το θέμα σας συνοπτικά. Για εξαιρετικές περιπτώσεις, στείλτε μήνυμα σας στον αριθμό: 6993617550