Translate

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Πόσες ήταν οι δίκες Του Ιησού Χριστού ?!.. πόσες ημέρες διήρκεσαν ?!

Το στυγερότερο έγκλημα της ιστορίας, διαπράχθηκε από άτομα που όφειλαν να διαφυλάξουν τους νόμους !!.


Αγαπημένοι μου αναγνώστες. Τα άρθρα μου σχετικά με τα βιώματα Του Χριστού, δεν έχει ουσία να είναι περιληπτικά και να επαναλαμβάνω όσα μας είναι κοινώς γνωστά. Άλλωστε δεν είμαι θεολόγος. Ερευνήτρια στην ουσία είμαι, γι΄αυτό είμαι πάντα της άποψης ότι η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά. 
Ο Χριστός δεν είπε «πίστευε και μην ερευνάς», αλλά, «πίστευε και μη.. ερεύνα». Αυτό θα πεί ότι, για να θωρακίσεις αυτό στο οποίο πιστεύεις, ερεύνησε για να έχεις επιχειρήματα.

ΕΠΙΣΗΣ: 
Σας ενημερώνω ότι στο επόμενο άρθρο μου αναλύω τις *Οι τραγικές ώρες Του Χριστού* σύμφωνα με τα επιστημονικά πορίσματα διαφόρων ομάδων ερευνητών, και διακεκριμένων Ιατροδικαστών των ημερών μας.  


Ντοκουμέντα με επεξήγηση από Νομικής πλευράς !!  

Πρωτοφανές λοιπόν στην ανθρώπινη ιστορία !! 
Μετρήστε τα δέκα Α παραβάσεων των νόμων, κατ΄ εξακολούθηση και κατά συρροή, τόσο από εκπρόσωπους του Μωσαϊκού Νόμου, όσο και του Ρωμαϊκού Δικαίου.

_ Αδικαιολόγητη παντελώς η σύλληψη Του.  
_ Άνομες οι πολύωρες ανακρίσεις Του σε ιδιωτικούς χώρους.
_ Αβάσιμα τα στοιχεία του άτυπου κατηγορητήριου. 
_ Άκυρη η δίκη Του ενώπιον του εβραϊκού δικαστηρίου, του Σανχεντρίν.
_ Ανύπαρκτα τα έγγραφα της καταδικαστικής απόφασης, με θανατική ποινή. 
_ Αναρμόδιος για να επικυρώσει την καταδικαστική απόφαση ο Πόντιος Πιλάτος.
_ Ασύμφωνος ο αρμόδιος Ηρώδης Αντίπας, για την εκτέλεση της θανατικής ποινής.
_ Άνευ προβλεπόμενου νόμου, η διαδικασία που ακολουθήθηκε για την εκτέλεση Του.
_ Ανενημέρωτος ο Καίσαρας Τιβέριος (Αυτοκράτορας), για την εμπλοκή Ρωμαίων σε υπόθεση Εβραίων. 
_ Άξιο απορίας, πώς διεξήχθησαν δίκες σε ημέρες αργίας, τόσο για τον Εβραϊκό λαό, όσο και για την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ??!!.

Εξαιρετικά παρακινδυνευμένο τόλμημα θα το λέγαμε, διότι κατά την εποχή εκείνη, ήταν γνωστό πως η παράβαση νόμου από εκπρόσωπο του νόμου, σήμαινε παραδειγματικό θάνατο !!.
Συνεπώς, το αυτονόητο συμπέρασμα: 
Ο Χριστός δεν ήταν μία συνηθισμένη προσωπικότητα πλανόδιου κήρυκα, ούτε κάποιος επιδέξιος λαοπλάνος όπως μας λένε κάποιοι “λασπολόγοι” !!.
Η κοινή λογική μας λέει ότι, για να καταπατηθούν σε τόσο μεγάλο βαθμό οι νόμοι της εποχής εκείνης, σίγουρα ο απώτερος σκοπός ήταν, να εξαφανιστούν στην συνέχεια όλα τα στοιχεία που θα μαρτυρούσαν την ύπαρξη Του Χριστού, έως και τα αίτια του θανάτου Του. Και κυρίως, τα επιβαρυντικά στοιχεία για τα κύρια πρόσωπα που είχαν εμπλακεί στην κυριολεκτική εξόντωση Του !!..
Πόσοι όμως από εμάς γνωρίζουν τί απέγιναν τα πρόσωπα που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο ?!. Επανέρχομαι ασφαλώς παρακάτω. 

Δεν είναι τυχαίο που ο Πόντιος Πιλάτος ζήτησε να πλύνει τα χέρια του. Ήξερε ότι το περιστατικό θα γίνει γνωστό στην Ρώμη, και θα κληθεί να απολογηθεί ενώπιον του Αυτοκράτορα. Και πράγματι έτσι έγινε, καθώς όπως περιγράφω παρακάτω, πριν τον θάνατο του ο Τιβέριος (περίπου ένα χρόνο μετά την σταύρωση Του Χριστού), διαπιστώνοντας τις παρατυπίες και την αδυναμία του Πιλάτου να επιβάλει τάξη, διέταξε την προσαγωγή των υπεύθυνων στην Ρώμη. Του Πιλάτου, του πρώην αρχιερέα Άννα, και του αρχιερέα και πρόεδρο του Σανχεντρίν τον Καϊάφα.
Ο Καϊάφας πέθανε κατά το ταξίδι (άγνωστο πώς), ενώ ο Άννας εκτελέστηκε παραδειγματικά στη Ρώμη. Ο Πιλάτος, καθώς είχε ελαφρυντικά, φυλακίστηκε έξω από τη Ρώμη και πέθανε στην φυλακή. Μία άλλη εκδοχή είναι ότι αυτοκτόνησε. 
Συνεπώς, κανείς δεν έμεινε ατιμώρητος, καθώς και ο Ιούδας έβαλε μόνος του τέλος στην ζωή του !!.

* * Πριν περάσω στην ανάλυση των γεγονότων, θα πρέπει να διευκρινιστούν τα παρακάτω:

Στη διάρκεια της πολύχρονης ιστορίας, ο λαός του Ισραήλ παρουσιάζεται με τρία διαφορετικά ονόματα:
α) Εβραίοι = ονομασία που προέρχεται από τον Έβερ, απόγονο του Νώε. 
β) Ισραηλίτες ή υιοί Ισραήλ = όνομα που κατά την Παλαιά Διαθήκη δόθηκε στον Ιακώβ από τον ίδιο τον Θεό
και γ) Ιουδαίοι = όνομα που πήραν οι Ισραηλίτες μετά την Βαβυλώνια αιχμαλωσία, επειδή οι περισσότεροι απ' όσους επέστρεψαν στα εδάφη τους, ήταν της φυλής του Ιούδα.

Συνεπώς, οι έννοιες «Εβραίος», «Ισραηλίτης» και «Ιουδαίος», ταυτίζονται απόλυτα σήμερα. Δηλαδή, αν και η ιστορική προέλευση της κάθε λέξης είναι διαφορετική, εκφράζουν όμως τον ίδιο άνθρωπο.

Η πρωτεύουσα του Ισραήλ, η Ιερουσαλήμ, βρίσκεται στο εσωτερικό της χώρας. Όταν τα εδάφη τους πέρασαν στην κυριαρχία των Ρωμαίων, οι Ρωμαίοι μετονόμασαν την χώρα από Ιουδαία σε Παλαιστίνη. Ο Ισραηλινός λαός έζησε και έδρασε κυρίως στην περιοχή της Παλαιστίνης (Ιουδαίας). Η Γαλιλαία βρίσκεται βορειότερα, και η μεγαλύτερη έκταση αυτής χαρακτηριζόταν ως Ελληνική αποικία. Ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος αναφέρει ότι υπήρχαν 204 πόλεις και χωριά στην Γαλιλαία, τα περισσότερα Ελληνικά – μιλούσαν Ελληνικά. Στην Γαλιλαία λοιπόν Ευαγγελίστηκε η Θεοτόκος.

Ήταν επίσης στην Ρωμαϊκή κατοχή, όπου κατοικούσαν αρκετοί Εβραίοι. Όμως, οι Εβραίοι της Γαλιλαίας διέφεραν από τους κατοίκους (Εβραίους) της Ιουδαίας. Σύμφωνα με μαρτυρίες διαφόρων ραβίνων της εκείνης της εποχής, οι Γαλιλαίοι προσέδιδαν μεγάλη σπουδαιότητα στην υπόληψη, ενώ οι Ιουδαίοι έδιναν μεγαλύτερη έμφαση στα χρήματα παρά στο καλό όνομα. 
Συνεπώς, το συμπέρασμα είναι ότι, το πλήθος των Εβραίων που κραύγαζαν «σταύρωσον – σταύρωσον αυτόν».. είχε πληρωθεί από μέλη του Σανχεντρίν !!.

Και στην πραγματικότητα, οι Ιουδαίοι ανέκαθεν θεωρούσαν ξένους – μετανάστες τους Γαλιλαίους. Είναι σαφές ότι ο Χριστός ξεχωρίζει την εθνικότητα Του από την εθνικότητα των Εβραίων. Ο Χριστός ήταν Γαλιλαίος και όχι Ιουδαίος (από Ελληνική αποικία της επαρχία της Παλαιστίνης), γι’ αυτό και οι Εβραίοι Τον αποκαλούσαν «Ναζωραίο» που στην Εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «ξένος, άλλου αίματος».

Κατά την εποχή Του Χριστού, ο έπαρχος της Ρώμης στην Ιουδαία (διοικητής της Ιουδαίας) ήταν ο Πόντιος Πιλάτος, και αρχιερέας στα Ιεροσόλυμα ο Καϊάφας. Ενώ όμως η Γαλιλαία ήταν υπό την δικαιοδοσία του βασιλιά Ηρώδη Αντίπα. Γιός του Ηρώδη του Μέγα που έσφαξε τα νήπια (όταν γεννήθηκε ο Χριστός), στον οποίο η Ρωμαϊκή Σύγκλητος είχε απονείμει τον τίτλο του βασιλιά της Ιουδαίας, παρότι δεν ήταν Ιουδαίος. 
Επομένως, ο Ηρώδης ο Αντίπας ήταν αρμόδιος για να εξετάσει την υπόθεση Του Χριστού.

Στην Ρωμαϊκή περίοδο στην Αίγυπτο, πολλές Ελληνικές πόλεις διατήρησαν την αυτονομία τους. Στην Αίγυπτο υπήρχε αξιόλογη πνευματική κίνηση. Η Αλεξάνδρεια εκτός από εμπορικό κέντρο, ήταν κέντρο φιλοσοφικών ρευμάτων, κέντρο αστρονομικών μελετών, και γενικότερα κέντρο γραμμάτων και τεχνών. Ρήτορες και φιλόσοφοι βρίσκονταν στην πόλη και δίδασκαν Ελληνική φιλοσοφία και παιδεία. Επίσημη γλώσσα ήταν η Ελληνική.
Το κράμα Ελληνορωμαϊκού πολιτισμού ήταν αισθητό. Μιλούσαν άπταιστα τόσο τα Λατινικά, όσο και αρχαία Ελληνικά στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, σε κάθε γωνιά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, όλοι οι αξιωματούχοι ήταν δίγλωσσοι, και δεν είναι περίεργο που ο Πόντιος Πιλάτος γνώριζε Ελληνικά.

Η Δικαιοσύνη την εποχή Του Χριστού βρισκόταν σε αρκετά ψηλό επίπεδο. Το Ρωμαϊκό Δίκαιο σε λίγα θέματα υστερούσε από το σημερινό Ευρωπαϊκό Δίκαιο, ενώ το Εβραϊκό ήτανε ιεροκρατικό και στηριζόταν στο Μωσαϊκό Νόμο.
Συγκεκριμένα, το Μεγάλο Σανχεντρίν (δηλαδή Μεγάλο Συνέδριο) ήταν το ανώτατο εβραϊκό νομοθετικό και θρησκευτικό συμβούλιο, που λειτουργούσε και ως δικαστήριο, το οποίο είχε έδρα την Ιερουσαλήμ. Αποτελούσε την μεγαλύτερη θρησκευτική εξουσία του Ιουδαϊσμού στην όλη περιφέρεια του Ισραήλ. Το συνέδριο αυτό συγκροτούνταν από τον πρόεδρο που έφερε τον πριγκιπικό τίτλο «Νάση ή Νασί», τον μεγάλο Αρχιερέα, τους δύο αντιπροέδρους, και 67 άλλα μέλη. Είχε δική του φρουρά ένοπλων στρατιωτών, που αστυνόμευαν και  εκτελούσαν τις αποφάσεις του. Υπόψιν ότι το Μεγάλο Σανχεντρίν συνεδρίαζε εκτός εορτών και Σαββάτων. Σημειώστε το αυτό.   

Όμως το Σανχεντρίν (ιεροκρατικό δικαστήριο), δεν είχε την εξουσία να δικάσει άτομο που δεν είχε Ιουδαϊκή υπηκοότητα. Επομένως οι Εβραίοι, καθότι είχαν το δικαίωμα να δικάζουν μόνο τους ομοφύλους τους και κανέναν άλλον, χρειάζονταν μια σοβαρή κατηγορία εναντίον Του Χριστού, ώστε να Τον εξοντώσουν μέσω του Ποντίου Πιλάτου.
Μάλιστα στην Γαλιλαία, δεν είχαν άγνοια σε ότι αφορούσε τον Μωσαϊκό Νόμο, όπως και το Ρωμαϊκό Δίκαιο. Στις πόλεις και στα χωριά ολόκληρης της Γαλιλαίας, υπήρχαν δάσκαλοι του Νόμου καθώς και συναγωγές. Οι συναγωγές στην ουσία, ήταν κέντρα εκπαίδευσης. Αλλά προφανώς, οι Πρωθιερείς και οι Φαρισαίοι της Ιερουσαλήμ, θεωρούσαν τους εαυτούς τους ανώτερους από τους Γαλιλαίους, τους οποίους αντιμετώπιζαν ως αδαείς όσον αφορούσε τους Νόμους.
Ως παράδειγμα, όταν ο Νικόδημος μίλησε υπέρ Του Ιησού Χριστού, οι Φαρισαίοι ανταπάντησαν: «Μήπως είσαι και εσύ από τη Γαλιλαία ?!. Ερεύνησε και δες ότι κανένας προφήτης δεν πρόκειται να εγερθεί από τη Γαλιλαία, αλλά από την Ιουδαία».
Επομένως, η καταγωγή Του Χριστού, η εθνικότητα Του, ήταν ξεκάθαρη. Το Σανχεντρίν δεν είχε την εξουσία για να Τον δικάσει !!.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 44 π.Χ.  ο Ιούλιος Καίσαρας θέσπισε το Ιουλιανό ημερολόγιο, με την βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια, το οποίο εν καιρό επιβλήθηκε σε όλες τις χώρες που ήταν υπό την κατοχή των Ρωμαίων, έως και την αντικατάσταση του από το σημερινό, το Γρηγοριανό. Με το νέο ημερολόγιο επιβλήθηκε ο εορτασμός της πρωτοχρονιάς την 1η Ιανουαρίου.
Επομένως οι Ρωμαίοι στα χρόνια Του Χριστού, γιόρταζαν την Εαρινή Ισημερία, όπως από αρχαιοτάτων χρόνων (την   εποχή της Κλεοπάτρας). Εορτασμός ο οποίος είχε διατηρηθεί και καθιερωθεί με το Ιουλιανό ημερολόγιο.    
Και συγκεκριμένα. Πρόκειται για τον οχταήμερο εορτασμό της Εαρινής Ισημερίας, τον οποίο στην Αίγυπτο ονόμαζαν Πισάχ, με την έννοια της Αναγέννησης της φύσης. Μάλιστα, η πρώτη Πανσέληνος μετά την Εαρινή Ισημερία, σήμαινε την έναρξη του νέου έτους !!

Δηλαδή, μιλάμε για την Ματωμένη Πανσέληνο που έλαβε χώρα, την νύχτα που πραγματοποιήθηκε η σύλληψη Του Χριστού από την φρουρά του Σανχεντρίν, μετά τον Μυστικό Δείπνο. Την Πανσέληνο που σύμφωνα με την ημερομηνία εμφάνισης της, γιορτάζουμε Την Ανάσταση Του  !!

** Οι δε Ιουδαίοι ακολουθούσαν το δικό τους ημερολόγιο. Ωστόσο, ακριβώς την ίδια εποχή, γιορτάζανε το Πεσάχ (από το Πισάχ), για δύο λόγους. Ο πρώτος, διότι πήραν πολλά έθιμα από τους Αιγυπτίους κατά την μακρόχρονη διάρκεια της σκλαβιά τους (430 χρόνια). Και ο δεύτερος και ο κυριότερος, διότι, η απελευθέρωση τους από τους Αιγυπτίους (αιώνες πριν) συνέπεσε με τον εορτασμό της Εαρινής Ισημερίας (Πισάχ). Και έτσι έκτοτε γιορτάζουν το Εβραϊκό Πεσάχ. Στις μέρες μας διατηρούμε την ονομασία Πάσχα, καθώς συνδέθηκε με Τα Θεία Πάθη και την Ανάσταση Του. 
Ωστόσο  αντίστοιχη Ελληνική λέξη για το Πάσχα, είναι Λαμπρή.  


Δεν υπήρχαν στοιχεία, που να δικαιολογούν την σύλληψη Του:

Η εξέταση των τελευταίων ημερών Του Χριστού βήμα προς βήμα, αποδεικνύει ότι, σύμφωνα με το τότε Ρωμαϊκό Δίκαιο, όπως και την Δικονομία του τότε Μωσαϊκού Νόμου, διαπράχθηκαν κατά συρροή και κατ’ επανάληψη εξωφρενικές παραβάσεις νόμων. Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή:

** Την εποχή που γεννήθηκε ο Χριστός (ως γνωστόν), Κυβερνήτης της Γαλιλαίας ήταν άρχοντας, βασιλιάς, ο Ηρώδης ο Μέγας, που εξέδωσε διάταγμα να γίνει απογραφή και η σφαγή βρεφών, ώστε να μην εκπληρωθούν οι προφητείες.
Να σημειωθεί ότι, οι Εβραίοι μετέφραζαν τις συγκεκριμένες προφητείες ως εξής:
«Ο Μεσσίας, ο εκλεκτός απεσταλμένος του Θεού τους, θα ελευθερώσει το έθνος του Ισραήλ από τους εχθρούς του, κι αυτό θα αποτελέσει ευλογία για όλα τα έθνη».
Δηλαδή, οι Εβραίοι περίμεναν από Τον Χριστό να τους απελευθερώσει από τους Ρωμαίους, όπως τους απελευθέρωσε ο Μωϋσής από την σκλαβιά των Αιγυπτίων. Και αφού τον προόριζαν για τον παραπάνω σκοπό, Του έδωσαν τον τίτλο «Ιησούς». 
Ο τίτλος αυτός ερμηνεύεται ως, «Εκείνος που εκπληρώνει τις προσδοκίες του λαού του». 

Ωστόσο, ο Χριστός ουδέποτε δέχτηκε τον ρόλο του βασιλέως των Ιουδαίων. Αντιθέτως τόνιζε, «εμένα η βασιλεία μου είναι στους ουρανούς». 
Ο Χριστός μάλιστα αμφισβητεί την πίστη τους λέγοντας ότι: 
«Αυτός που επικαλείστε, Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ.. είναι Θεός των νεκρών. Ο αληθινός Θεός δεν είναι των νεκρών, αλλά των ζώντων !!»
Την εποχή εκείνη, δεν τολμούσε αυτό να το ξεστομίσει ούτε ο πιο θαρραλέος Ιουδαίος, παρά μόνο όσοι δεν υπάγονταν στο Ιουδαϊκό δικαστήριο, στο Σανχεντρίν δηλαδή. Αλλά ο Χριστός τολμούσε διότι ήταν Γαλιλαίος.

Τα παραπάνω βέβαια άφηναν αδιάφορους τους επικεφαλής του Σανχεντρίν, έως που με την είσοδό Του στα Ιεροσόλυμα (μετά την Ανάσταση του Λαζάρου), το Ιουδαϊκό πλήθος τον υποδέχτηκε μετά Βαΐων, ζητωκραυγάζοντας «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».
Τότε πανικοβληθήκανε, διότι υπέθεσαν ότι ο Χριστός είναι πλέον ένας μεγάλος πνευματικός κίνδυνος για την Εβραϊκή θρησκεία και τον Μωσαϊκό νόμο, καθώς τα διδάγματα Του για τον Αληθινό Θεό, απορροφούσαν όλο και μεγαλύτερο ποσοστό Ιουδαίων !!.

Ωστόσο, ενώ οι ίδιοι οι Εβραίοι του έδωσαν βασιλικό τίτλο, το τελευταίο διάστημα μία μερίδα Εβραίων κατηγορούσε Τον Χριστό, λέγοντας πως ενώ τους παρουσιάστηκε ως Σωτήρας, τελικώς τους απογοήτευσε η στάση Του. Αντιλήφθηκαν δηλαδή ότι δεν είχε σκοπό να οργανώσει εθνικο_απελευθερωτικό κίνημα (όπως ευελπιστούσαν), ενώ είχε την δύναμη “να κινήσει Γή και Ουρανό”.. και στράφηκαν εναντίον Του. Προφανώς, ήταν τα ίδια άτομα που λίγο αργότερα μέσα στο πλήθος κραύγαζαν «Σταύρωσον – Σταύρωσον Αυτόν» !! 

Οι δύο άνομες ανακρίσεις Του:

Με την δικαιολογία ότι θα πρέπει να απολογηθεί ο Χριστός για την ενθουσιώδη υποδοχή Του στα Ιεροσόλυμα, η φρουρά του Σανχεντρίν είχε εντολή να Τον οδηγήσει μέσα στην νύχτα στο σπίτι του Άννα, πεθερό του Αρχιερέα Καϊάφα, ο οποίος δεν είχε καμία αρμοδιότητα. Ωστόσο άρχισε να Τον ανακρίνει με βάναυσους τρόπους, ώστε  να βρεί αίτια για την σύλληψη του, παρερμηνεύοντας συνεχώς τον λόγο Του !!.
Και αφού ο Άννας απέτυχε, οδήγησαν Τον Χριστό στο σπίτι του Καϊάφα, όπου μέχρι να μαζευτούν τα υπόλοιπα μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου, οι υπηρέτες τους συνέχιζαν να χτυπούν Τον Χριστό, να Τον βρίζουν και να Τον κοροϊδεύουν ακατάπαυστα.
Η συνεδρίαση του Ανώτατου Εβραϊκού Δικαστηρίου άρχισε στο σπίτι του Αρχιερέα Καϊάφα, και όχι στο κτίριο του Δικαστηρίου όπως επιβαλλόταν. Συνεδρίασε όλη την νύχτα χωρίς να προϋπάρχει σαφής κατηγορία από δύο τουλάχιστον μάρτυρες, όπως απαιτούσε επίσης η δικονομία τους. Στο τέλος εμφανίστηκαν δύο ψευτομάρτυρες, που απαντούσαν καθοδηγούμενοι από τα μέλη του Συμβουλίου.
Να σημειωθεί ότι, ακόμη και να υπήρχε βάσιμη κατηγορία, έπρεπε να Τον οδηγήσουν ως κρατούμενο στο Δικαστικό Μέγαρο, καθότι δεν επιτρεπόταν να διεξάγουν δίκη μεσ’ στην νύχτα. Και επιπλέον υπογραμμίζω, ήταν η εποχή του εορτασμού του Ιουδαϊκού Πάσχα που σημαίνει πως η όποια δικαστική διαδικασία ήταν άκυρη !!  

Επιπλέον: Επαναλαμβάνω ότι οι Εβραίοι είχαν το δικαίωμα να δικάζουν μόνο τους ομοφύλους τους – ομοεθνείς, και για να επικυρωθεί η όποια απόφαση του Σανχεντρίν, έπρεπε να βρίσκει σύμφωνο τον Ρωμαίο Κυβερνήτη της επικράτειας της καταγωγής του κατηγορουμένου. Δηλαδή, στην περίπτωση Του Χριστού, αρμόδιος ήταν ο Ηρώδης ο Αντίπας της Γαλιλαίας, και όχι ο Πόντιος Πιλάτος της Ιουδαίας !!.
_Κατά την εβραϊκή δικονομία η προανάκριση ήταν άγνωστη, δεν υπήρχε δηλαδή ανακριτής. Απαγόρευε την ανάκριση και την κακοποίηση του κατηγορουμένου.
_Ο Κατηγορούμενος δικαιούταν συνήγορο υπεράσπισης και θεωρείτο αθώος μέχρι την τελική του καταδίκη. Δικαιούταν να μιλήσει, να φέρει μάρτυρες και να έχει καλή μεταχείριση.
_Η δίκη διεξαγόταν μόνο ημέρα με ανοικτές τις πόρτες ενώπιον του λαού, ο οποίος προηγουμένως ενημερωνόταν για την ημέρα της δικασίμου.
_Η απόφαση δεν μπορούσε να στηριχθεί μόνο στην παραδοχή του κατηγορουμένου. Δηλαδή ακόμη και αν ο κατηγορούμενος ομολογούσε το αδίκημα του, θα έπρεπε να υπάρχουν μαρτυρίες που να επαναλαμβάνουν τα ίδια.
_Η δίκη ξεκινούσε πάντα με τους μάρτυρες υπερασπίσεως και ακολουθούσαν δύο μάρτυρες κατηγορίας, που έπρεπε να δώσουν σαφή και πανόμοια μαρτυρία, κρατώντας το δεξί τους χέρι πάνω στο κεφάλι του κατηγορουμένου.
Και συνεχίζω:
_Οι Δικαστές έπρεπε να είναι αμερόληπτοι, δίκαιοι, και κάποιοι απ' αυτούς να υπερασπίζουν τον κατηγορούμενο. Η απόφαση του Συνεδρίου ποτέ δεν ήταν ομόφωνη. Άρχιζε από χαμηλότερα μέλη ένας – ένας, φτάνοντας στον ανώτερο Αρχιερέα.
_Σε περίπτωση θανατικής καταδίκης, αναβαλλόταν η τελική απόφαση για τη μεθεπόμενη μέρα, και εάν επικυρωνόταν η θανατική καταδίκη (απ’ τον Ρωμαίο Διοικητή), η εκτέλεση έπρεπε να γίνει την άλλη μέρα και όχι αυθημερόν, ώστε να προσευχηθούν για την ψυχή του μελλοθάνατου.
_Σε περίπτωση θανατικής καταδίκης έπρεπε να συμμετέχουν οι μάρτυρες κατηγορίας στην εκτέλεση της. Δηλαδή, να ρίξουν τις πρώτες πέτρες, διότι η θανάτωση γινόταν με ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟ.. και ποτέ με Ρωμαϊκούς τρόπους !!.  

Από την έναρξη δηλαδή της ακροάσεως μέχρι και την εκτέλεση της ποινής, χρειάζονταν τουλάχιστον 4 ΜΕΡΕΣ !!.
Και τέλος. Στον τόπο της εκτέλεσης συνόδευε τον κατηγορούμενο έφιππος Δικαστής, που καθ' οδόν καλούσε τον λαό (φώναζε στον κόσμο) εάν κάποιος θέλει να αναφέρει οτιδήποτε ελαφρυντικό για τον κατηγορούμενο να το κάνει αμέσως. Και εάν έστω ένας φώναζε «αθώος», τότε σταματούσε η εκτέλεση, και ορίζονταν νέα διαδικασία ακρόασης.

** Αυτά για την Δικαιοσύνη του Ισραήλ.
Λάβετε υπόψη σας τα παραπάνω για να μετρήστε τα παραπτώματα παρακάτω, ώστε να βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Έτσι θα πάρετε απάντηση και στην εύγλωττη απορία, «γιατί τάχα χρειάζεται σήμερα να τα γνωρίζουμε όλα αυτά» !!.



Η καταδικαστική απόφαση του Σανχεντρίν:

Σύμφωνα με τις διηγήσεις των Ευαγγελίων, αλλά και κατόπιν αστρονομικών ερευνών σε συνδυασμό με τα ιστορικά ντοκουμέντα εκείνων των εποχών, προκύπτει η σύλληψη Το Χριστού μετά τον Μυστικό Δείπνο, με τον εορτασμός του Πισάχ (πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία), και ταυτόχρονα με τον εορτασμό του Πεσάχ (εβραϊκό πάσχα), συνεπώς ημέρες εορτάσιμες και για τις δύο πλευρές. 

Οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι, προφανώς, για να κατασκευάσουν στοιχεία σχετικά με το επείγον δήθεν της υπόθεσης, ώστε να παραδώσουν Τον Χριστό στα χέρια του Πόντιου Πιλάτου, έπραξαν τα εξής:
Περίμεναν να ξημερώσει και συνεδρίασαν εκ νέου (εικονικά), στο κτίριο του Μεγάλου Συνεδρίου. Αλλά ακόμη και έτσι.. η διαδικασία έγινε κεκλεισμένων των θυρών. Δεν ενημέρωσαν τους πολίτες, δεν επιτράπηκε να καταθέσουν μάρτυρες υπεράσπισης Του, και ως κατηγορούμενος δεν συνοδευόταν από υπεράσπιση (δικηγόρο). Τον δε Νικόδημο τον απέκλεισαν, λόγω διαφορετικής εθνικότητας.

** Κατά το Μωσαϊκό Νόμο, η Θεοποίηση ανθρώπου αποτελούσε βλασφημία και βαρύτατο αδίκημα. Άξιο θανατικής ποινής. Έτσι, προσπαθούσαν να συνάψουν κατηγορίες εναντίον Του Χριστού, λέγοντας ότι θεοποιούσε (δήθεν) τον εαυτό Του, παρότι ουδέποτε παρουσιάστηκε ο Χριστός ως Θεός. Ωστόσο, με συνοπτικές διαδικασίες κρίθηκε ένοχος για βλασφημία.
Μετά την καταδίκη Του άρχισαν άλλα έκτροπα. Κάλυψαν το κεφάλι Του με τα ρούχα Του, και οι υπηρέτες της φρουράς κρατώντας ο καθένας στο χέρι του από ένα ραβδί, Τον χτυπούσαν και Του ζητούσαν να μαντέψει ποιος τον χτύπησε, αφού έλεγε ότι ήταν προφήτης !!!!.. χλευασμός και ταπείνωση σε όλο της το μεγαλείο !!.

Για να επικυρώσουν την θανατική Του καταδίκη, Τον πήγαν στον Πιλάτο σέρνοντας Τον, αφού προηγουμένως Τον είχαν δέσει με σκοινιά. Ο Χριστός είχε ήδη υποστεί σοβαρές σωματικές βλάβες, πέραν τον ψυχολογικό βιασμό που είχε υποστεί. Και επιπλέον, παραμένει αδιευκρίνιστο τί συνέβη στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε για να Τον παραπέμψουν στον Ρωμαίο Διοικητή. Προκύπτει κενό χρόνου. Πιθανόν οι βασανιστές του, επιχείρησαν την «αθέατη εξόντωση» Του !!. 
**Στο σύνολο λοιπόν μετράμε 16 αξιόποινες παραβάσεις του Μωσαϊκού Νόμου !!.

Μια νέα Ρωμαϊκή Δίκη ξεκινά: 

Βάσει του Ρωμαϊκού Δικαίου, για να επικυρώσει ο Πιλάτος την θανατική καταδίκη του Εβραϊκού Δικαστηρίου, έπρεπε η εισαγωγή για την Δίκη να γίνει με καταχώριση γραπτής αίτησης, μαζί με την πρωτόδικη απόφαση και τα ονόματα μαρτύρων, και να οριστεί νέα μέρα της Ρωμαϊκής Δικής.
Όμως δεν υπήρχε τίποτα απ’ όλα αυτά. Γι’ αυτόν τον λόγο ο Πιλάτος κατέβηκε απ’ την έδρα του, πράγμα που κατά το Ρωμαϊκό Δίκαιο σήμαινε ότι δεν έχει πλέον δικαστική εξουσία, και βγήκε έξω στο προαύλιο, όπου ρώτησε τα μέλη του Συνεδρίου, για ποιο αδίκημα Τον έφεραν ενώπιον του.

_Εκεί άρχισαν να τον κατηγορούν λέγοντας: «Τον πιάσαμε να ξεσηκώνει τον λαό να μην πληρώνει φόρους στον Αυτοκράτορα και να ισχυρίζεται για τον εαυτό του πως είναι ο ανερχόμενος βασιλιάς μας» !!.
Βέβαια αυτό ήταν ψέμα για να εξοργίσουν τον Πιλάτο και να επικυρώσει την απόφαση τους αβλεπί, καθώς  η κατηγορία για βλασφημία, δεν ενδιέφερε τον Ρωμαίο ηγεμόνα, ούτε βέβαια θα επέφερε θανατική καταδίκη. 
Αντιθέτως όμως, ο Χριστός είπε: «αποδώστε στον Καίσαρα τά του Καίσαρα και στον Θεό τά Του Θεού».

_Ο Πιλάτος μπήκε στο Πραιτόριο και διέταξε να φέρουν Τον Χριστό, και εκεί συνομίλησε με τον κατηγορούμενο, ενεργώντας κάποιας μορφής ανάκριση. Ο Πιλάτος συνομίλησε με Τον Χριστό στα Ελληνικά.
Τον ρώτησε: «Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων ?».
Εκείνος απάντησε: «Η δική μου βασιλεία δεν προέρχεται από αυτόν τον κόσμο... γεννήθηκα και ήρθα στον κόσμο για να φανερώσω την αλήθεια. Όποιος αγαπάει την αλήθεια καταλαβαίνει τα λόγια μου».

_Την απάντηση Του την κατάλαβε καλώς ο Πιλάτος. Ο Χριστός ήτανε πνευματικός ηγέτης και όχι κοσμικός άρχοντας. Άλλωστε, οι “δραστηριότητες” Του εξυπηρετούσαν τους Ρωμαίους, διότι είχαν διαθέσεις ειρηνικές. Έκρινε αμέσως ότι δεν ευσταθούσε η κατηγορία, και ότι δεν υπήρξε ένοχος αντιποίησης εξουσίας.
Αποφασισμένος να τον απαλλάξει απ’ τις κατηγορίες, βγήκε πάλι έξω και είπε στους Αρχιερείς και στον όχλο: «Δεν βρίσκω καμιά αιτία καταδίκης του ανθρώπου αυτού».

_Εκείνοι όμως επέμεναν και έλεγαν ότι, «αναστατώνει τον λαό με όσα διδάσκει σε όλη την Ιουδαία.. άρχισε από τη Γαλιλαία και έφτασε ως εδώ».
Τότε ο Πιλάτος αντιλήφθηκε ότι το Συνέδριο του Σανχεντρίν δεν έχει την αρμοδιότητα να Τον καταδικάσει, αλλά ούτε εκείνος ήταν αρμόδιος για να επικυρώσει την απόφαση, διότι η Γαλιλαία (όπως προαναφέρω) ήταν έξω από την αρμοδιότητα του. 
Οπότε για να δοθεί τέλος τους είπε: «Ανέκρινα τον κατηγορούμενο και τον βρίσκω αθώο για τις κατηγορίες που μου αναφέρετε».

Επομένως, ο Πιλάτος Τον έκρινε για δεύτερη φορά αθώο, για να αφεθεί επιτέλους ελεύθερος. Ωστόσο το μαινόμενο πλήθος των φανατισμένων Εβραίων και τα μέλη του Σανχεντρίν, επέμεναν να εκτελεστεί η θανατική Του ποινή. 
Έκπληκτος και πάλι τους ρώτησε, «γιατί δεν Τον θανατώνετε οι ίδιοι, με τον δικό σας νόμο δια λιθοβολισμού ?!».
Η απάντηση που πήρε ήταν ότι.. «δεν μπορούμε να το κάνουμε, διότι δεν είναι δικός μας !!». 
Επομένως, αυτό ήταν ένα τρανταχτό στοιχείο (η παραδοχή ότι δεν είχαν το δικαίωμα λόγω άλλης εθνικότητας), ώστε ο Πιλάτος να ακυρώσει την πρόταση του Σανχεντρίν.

Ο Πιλάτος προφανώς τα αντιλήφθηκε όλα, αλλά φοβόταν ότι θα ξεσπάσει εξέγερση των Εβραίων, κάτι το οποίο δεν θα ήθελε ο Καίσαρας (ο Τιβέριος), και αποφάσισε να παραπέμψει Τον Χριστό στον Ηρώδη Αντίπα, που τυχαία βρισκόταν στην Ιερουσαλήμ. Σημειωτέο, ήταν ο ίδιος που αποκεφάλισε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. 


Δύο φορές κρίθηκε αθώος από τον Πιλάτο, αλλά ακολούθησε τρίτη Δίκη ενώπιον του Ηρώδη:

Τα μέλη του Σαχεντρίν οδήγησαν Τον Χριστό στον Ηρώδη, σέρνοντας Τον στους ανώμαλους χωματόδρομους, χτυπώντας Τον ταυτόχρονα, φτύνοντας Τον και χλευάζοντας Τον σε όλη την διαδρομή. Μπορούμε να υπολογίσουμε ότι η διαδρομή ήταν μεγαλύτερη από σαράντα (40) χιλιόμετρα. Επομένως στο σημείο αυτό, υπολογίζοντας και τον χρόνο, θα πρέπει να υποθέσουμε ότι πλησίαζε η δύση του ηλίου. Ο Χριστός δεν απάντησε σε καμιά απ’ τις ερωτήσεις του Ηρώδη. 
Έτσι ο πανούργος Ηρώδης που φοβήθηκε να ξαναβάψει τα χέρια του με άγιο αίμα, ανακοίνωσε ότι, «δεν έχω αρμοδιότητα, γιατί το αδίκημα Του Ιησού και η Εβραϊκή καταδίκη Του, έγιναν έξω απ’ τα σύνορα της Γαλιλαίας».
Και αφού πρώτα ο Ηρώδης και οι στρατιώτες του Τον εξευτέλισαν φορώντας Του τον βασιλικό μανδύα.. ο Ηρώδης έκρινε να αφεθεί ελεύθερος.

Απαλλάχθηκε λοιπόν για Τρίτη φορά. 
Αντί όμως να αφεθεί ελεύθερος, η συνοδεία Του που πάντα απαρτίζονταν από φρουρούς του Σανχεντρίν, Τον επιστρέφει δέσμιο και πάλι στον Πιλάτο, Επιστρέφοντας ο Χριστός, τα ψυχοσωματικά Του τραύματα και η κόπωση, αναμφιβόλως ήταν ήδη αβάσταχτα για την ανθρώπινη φύση Του !!. 


Με την ανατολή του ηλίου, επιστροφή στον Πόντιο Πιλάτο:

Το πλήθος των φανατισμένων εξαγριωμένων Εβραίων λέγεται ότι είχε αυξηθεί μπροστά στο Ανάκτορο του Πιλάτου, σε σημείο που οι πιστοί Του Χριστού δεν εκδηλώνονταν πλέον από φόβο να μην τους λιντσάρουν. Το σκηνικό περιγράφεται ως ομαδική παράκρουση, με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.
Μάλιστα ο Απόστολος Πέτρος όντως χρειάστηκε τρείς να Τον απαρνηθεί για να μην τον συλλάβουν, και έτσι δεν ήταν κοντά στο σημείο για να παρακολουθεί τις εξελίξεις Του Θείου Δράματος. 


Επομένως, λαμβάνοντας υπόψη μας τις αποστάσεις και την χρονική ροή των γεγονότων.. μπορεί κάλλιστα να υποστηριχθεί η θεωρία ότι, «ήδη είχε νυχτώσει κατά την επιστροφή Του Χριστού από τον Ηρώδη. 

Λογικά ο Χριστός έμεινε φυλακισμένος στα κελιά του Σανχεντρίν, όπου τον βασάνιζαν όλη την νύχτα για να αποδώσουν τα αίτια του θανάτου Του στον βασανισμό που είχε υποστεί από τον Ηρώδη» !!. 
Διόλου απίθανη εκδοχή, αλλά αφού άντεξε όμως όλα τα παραπάνω.. έτσι την επόμενη μέρα Τον παρέπεμψαν και πάλι στον Πιλάτο !!. 

_ Ο όχλος στο προαύλιο του Ανάκτορου του Διοικητή, δημιουργούσε μεγάλο θόρυβο, κραυγάζοντας να διατάξει ο Πιλάτος τον θάνατο Του. Μέσα απ’ το πλήθος κάποιοι “πληρωμένοι” Εβραίοι επαναλάμβαναν πως, «αν ελευθερώσεις αυτόν, δεν μπορείς να είσαι φίλος του Αυτοκράτορα. Όποιος κάνει τον εαυτό του βασιλιά, είναι εχθρός του Αυτοκράτορα» !!.
Τότε ο Καϊάφας αποκάλυψε στον Πιλάτο ότι, «η οργή του Εβραϊκού λαού οφείλεται στο γεγονός ότι ο Ιησούς αποκάλεσε Τον εαυτό Του Υιό ενός νέου Ουράνιου Θεού, παραπλανώντας τους οπαδούς Του να πιστέψουν σε Αυτόν με διάφορα ψευτό_Θαύματα». 

_ Αυτό δημιούργησε στον Πιλάτο μεγαλύτερο δίλημμα, καθώς τον είχε αναστατώσει και το όραμα που είδε η γυναίκα του Πρόκλα, το οποίο δεν ήταν καλός οιωνός για εκείνον. Ωστόσο, η επίμονη απαίτηση των Αρχιερέων και πρεσβύτερων του Σανχεντρίν, δεν του άφηναν περιθώρια να τους αγνοήσει. Φοβούμενος επίσης μήπως προκληθεί εξέγερση (λόγω του εξαγριωμένου πλήθους), έπρεπε να βρεί μια ενδιάμεση λύση.  
Εδώ αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι αργότερα η Πρόκλα βαφτίστηκε Χριστιανή, και εορτάζεται ως Αγία στις 27 Οκτωβρίου.

_ Μετά από μία επόμενη συνομιλία του με Τον Χριστό, και πιστεύοντας ότι έτσι θα ικανοποιήσει το ακόρεστο μίσος των Εβραιών, διέταξε να πάρουν Τον Χριστό και να μαστιγωθεί, λέγοντας στο πλήθος, «είναι φανερό ότι δεν έκανε τίποτε που να αξίζει την καταδίκη του σε θάνατο. Γι' αυτό θα τον βασανίσω μπροστά σας και θα τον απολύσω».
Αφού μαστιγώθηκε ο Χριστός σε σημείο να σκιστούν οι σάρκες Του έως το κόκαλο, Του φόρεσαν αγκάθινο στεφάνι και Τον έφεραν στο Πραιτόριο αιμόφυρτο. Ο σκληροτράχηλος Πιλάτος πίστεψε ότι θα Τον λυπηθεί το πλήθος.

Η αλήθεια είναι (όπως προκύπτει), ότι, ο Πιλάτος προσπάθησε να ευαισθητοποιήσει, να συγκινήσει το πλήθος αλλά μάταιος κόπος, διότι είχε επηρεαστεί από την αμείλικτη στάση των Αρχιερέων του Σαχεντρίν. Η τελευταία προσπάθεια του Πιλάτου ήταν να τους προτείνει να επιλέξουν την απαλλαγή ενός κρατουμένου.

Και συγκεκριμένα: 
Υπήρχε η συνήθεια κάθε Εβραϊκό Πάσχα (άρα ήταν Πάσχα), να ελευθερώνει ο Ρωμαίος Διοικητής έναν φυλακισμένο, όποιον του ζητούσε ο λαός. Στις φυλακές βρισκόταν ένας πασίγνωστος κακοποιός που λεγόταν Βαραββάς, απ’ τους χειρότερους μάλιστα.
_ Τότε ο Πιλάτος τους ρώτησε: «Ποιον από τους δύο θέλετε να ελευθερώσω. Το Βαραββά ή τον Ιησού ?». 
Προηγουμένως όμως οι πρεσβύτεροι του Σανχεντρίν είχαν σπείρει μέσα στο πλήθος τους “κράχτες” τους, οι οποίοι το ενθάρρυναν να ανταποκριθεί,  «Το Βαραββά - Το Βαραββά !!»
_ Και ξαναρώτησε ο Πιλάτος: «Και τί να τον κάνω τον Ιησού σας, που το όνομα του είναι Χριστός ?!»
Το πλήθος τότε σώπασε, αλλά τα μέλη του Σανχεντρίν απάντησαν ομόφωνα, «Να σταυρωθεί»!!.
_ Και πάλι ρωτά ο Πιλάτος: «Γιατί ?! Τι κακό έκανε ?!».
Απάντηση βέβαια δεν πήρε, ενώ το πλήθος ακολούθησε το “σύνθημα” του Συμβουλίου, κραυγάζοντας αφηνιασμένα, «Άρον – Άρον Σταύρωσον Αυτόν» !!. 


Ο Πιλάτος εκφώνησε για έκτη φορά την αθωωτική ετυμηγορία:

Τότε ήταν η στιγμή που ο Πιλάτος απευθύνθηκε στο Συμβούλιο, και θυμωμένος με την ακόρεστη μνησικακία των ηγετών, εκφώνησε για έκτη φορά την αθωωτική ετυμηγορία, και ζήτησε να του φέρουν λεκάνη με νερό για να πλύνει τα χέρια του μπροστά στο πλήθος, λέγοντας: «Νίπτω τας χείρας μου. Εγώ είμαι αθώος για το αίμα αυτού, το κρίμα πάνω σας».
_ Και το Συμβούλιο ανταποκρίθηκε: «Το αίμα του πάνω μας, στον λαό μας και πάνω στα παιδιά μας» !!.
Και έτσι, ο Ρωμαίος Διοικητής, απέλυσε το Βαραββά και παρέδωσε Τον Χριστό στα χέρια τους !!. 

** Το αγκάθινο στεφάνι, Εβραίοι το έβαλαν στο κεφάλι Του Χριστού. Επίσης όλο του Συμβούλιο μαζί με την φρουρά του ακολούθησε Τον Χριστό στον τόπο της σταύρωσης Του. Δεν είναι όμως σαφές ποιοι ήσαν αυτοί που έφεραν τον Μαρτυρικό Σταυρό σε χρόνο ρεκόρ, όπως και ποιοι συμμετείχαν στην διαδικασία της Σταύρωσης Του. Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι η φρουρά του Σανχεντρίν ήταν έφιπποι ντυμένοι με χιτώνες, και συνόδευαν πάντα Τον Χριστό έως και την τελευταία στιγμή.
** Εδώ θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι, σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Δίκαιο, με αυτόν τον τρόπο καταδικάζονταν μόνο οι δούλοι – οι σκλάβοι, κι όχι οι ελεύθεροι πολίτες όπως ήταν ο Χριστός.
Ωστόσο, σημασία έχει ότι ο Χριστός εκτελέστηκε με διαδικασίες που παραπέμπουν σε Ρωμαϊκό τρόπο και όχι σε Εβραϊκό (με λιθοβολισμό), και αφού οι ανώτερες αρχές του Μωσαϊκού Νόμου εξέδωσαν μόνο προφορική καταδικαστική απόφαση, δεν υπάρχει αποδεικτικό στοιχείο ότι ο Χριστός καταδικάστηκε από το Σαχεντρίν.!!. 
Με απλά λόγια «οργανωμένο έγκλημα» !!.

Αυτό είχε ως σκοπό να απαλλαχτούν από τις ευθύνες και να τις επιρρίψουν στον Πόντιο Πιλάτο. Είναι αυτονόητο.  Συνέβαλε βέβαια και το γεγονός ότι ο Πιλάτος ήταν υποχρεωμένος να δώσει εντολή σε Ρωμαίους Στρατιώτες να συνοδέψουν τον μελλοθάνατο, και να είναι παρόντες σε όλες τις διαδικασίες, έχοντας ταυτόχρονα και την αστυνόμευση του οργισμένου πλήθους, που χωρίζονταν σε δύο αντίθετες παρατάξεις. Σίγουρα δεν έμειναν τελείως αμέτοχοι οι Ρωμαίοι, αλλά έως σε ποιόν βαθμό (?!).. ας κρατήσουμε επιφυλάξεις.

Και σίγουρα, απ’ όποια πλευρά και να το εξετάσουμε, παρότι ο Πιλάτος προκύπτει ότι έκανε πολλές φιλότιμες προσπάθειες, ωστόσο σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Δίκαιο διέπραξε 10 σοβαρότατες παρατυπίες, και επέτρεψε να διαπραχθούν άλλες 6 που μπορούσε να τις αποτρέψει. Ισάριθμες δηλαδή με αυτές που διέπραξαν τα μέλη του Σανχεντρίν!!. 


Ο επίλογος .. αποκαλύπτει άγνωστες πλευρές της ιστορίας:

Η αδυναμία του Πόντιου Πιλάτου να χειριστεί την συγκεκριμένη υπόθεση σύμφωνα με το αξίωμα και την εξουσία που είχε, είναι ασφαλώς ύποπτη. Πιθανολογείται ότι δεχόταν εκβιασμούς από τα μέλη του Μεγάλου Συμβουλίου, σχετικά με πιθανή εξέγερση του λαού εάν παρέμενε στην ζωή ο Ιησούς. Κάτι το οποίο βέβαια, θα ήταν ανεπιθύμητο για τον Αυτοκράτορα.
Στις επόμενες μέρες είχε υποχρέωση να ενημερώσει με επιστολή του τον Τιβέριο. Ωστόσο, φαίνεται να έχει προηγηθεί ακόμη μία επιστολή. Ο ασυγκίνητος τύραννος Διοικητής Πόντιος Πιλάτος, ομολογεί ότι από την πρώτη του επαφή με Τον Χριστό, ένιωσε ότι έχει μπροστά του ένα άτομο με Θεϊκή Αύρα, μια ανώτερη δύναμη. Επηρεασμένος προφανώς από την Ελληνική μυθολογία, τον περιγράφει ως έναν ημίθεο. Τα δε Θαύματα Του, τα οποία είχε πληροφορηθεί, του προκαλούσαν δέος.
Όποιο όμως κι αν ήταν το πραγματικό σκεπτικό του Πιλάτου και η αίσθηση που είχε για Τον Χριστό, κρίθηκε αδικαιολόγητος από τον Αυτοκράτορα Τιβέριο, καθώς σύμφωνα με την απάντηση του, είχε το χρονικό περιθώριο για να απευθυνθεί σε εκείνον ζητώντας την άποψη του, πριν ακόμη παραβεί τα καθήκοντα του.  

Το ιστορικό σίγουρα παρουσιάζει πολλά κενά, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Το βέβαιο είναι ότι ο Τιβέριος έσπευσε να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι ως παράδειγμα για όλους τους άλλους.. αλλά και πολύ πιθανόν, καθώς ήταν στα τελευταία της ζωής του, να έπραξε “εν αγνοία του” το θέλημα Του Θεού !!. 

** Η επιστολή του Πιλάτου προς τον Τιβέριο, υποστηρίζεται ότι φυλάσσεται έως και σήμερα στο "Αρχείο των Καισαρίνι" της Ρώμης. Από το ανάγνωσμα των αντιγράφων που έχουν δημοσιευτεί, είναι πράγματι συγκλονιστική η περιγραφή για το πρόσωπο Του Χριστού και τα θαύματα Του. Ωστόσο, προκύπτει ότι η επιστολή στάλθηκε ενωρίτερα από την Σταύρωση Του.

Συνεπώς, ευσταθεί η θεωρία (υποψία) ότι από πρώτη φορά που το Μεγάλο Συμβούλιο οδήγησε Τον Χριστό στον Πόντιο Πιλάτο, έως την δεύτερη φόρα την ημέρα της σταύρωσης Του, μεσολάβησε ένα εικοσιτετράωρο περίπου. Αυτό άλλωστε υποστήριζε και η σύζυγός του η Πρόκλα (μετέπειτα Αγίας), κατά την διήγηση της, «εκλιπαρούσε γοερά τον διοικητή να σώσει τον θεάνθρωπο.. μία ολόκληρη μέρα και μία ολόκληρη νύχτα ικέτευε έως που με τις πρώτες ακτίνες του ηλίου άκουσαν τον όχλο έξω στο προαύλιο».  
Αλλά και βάσει απλής λογικής, όλα τα προαναφερόμενα χρονοβόρα γεγονότα, από την νύχτα του μυστικού δείπνου έως και την μαρτυρική σταύρωση Του, δεν δύναται να έλαβαν χώρα μόνο εντός δέκα ωρών.  Πρακτικά και μόνο είναι αδύνατον !!!!.

Δηλαδή, το πρώτο βράδυ με Πανσέληνο Τον οδήγησε η φρουρά του Σανχεντρίν στον Άννα – από εκεί στον Καϊάφα – το πρωί στο δικαστικό μέγαρο – από εκεί στον Πιλάτο όπου λογικά το μεσημέρι πλέον Τον πήγαν στον Ηρώδη – και έως να επιστρέψουν φυσιολογικά, έδυσε ο ήλιος.
Συνεπώς, την επόμενη μέρα επανήλθαν στον Πιλάτο, όπου επίσης μετά πολύωρες “διαπραγματεύσεις”, μετά τους βασανισμούς.. ο Χριστός υποχρεώθηκε να κουβαλήσει στην αιμόφυρτη πλάτη του τον σταυρό των 200ων και άνω κιλών, μάκρος περίπου τριών μέτρων, σε απόσταση δύο χιλιομέτρων περίπου, σε ανηφορικό χωματόδρομο ξυπόλητο !!. Υπολογίστε τον χρόνο λοιπόν !!   

~ ~ ~ Και καταλήγω:

Από τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού έως και στις μέρες, σίγουρα μας μπερδεύει το Ιουδαϊκό ημερολόγιο, καθώς πέραν τις άλλες διαφορές, η κάθε νέα μέρα μετρούσε με την δύση του ηλίου, και η εργάσιμη εβδομάδα τελείωνε την Παρασκευή. Οι Ρωμαίοι ακολουθούσαν ήδη το Ιουλιανό ημερολόγιο, το οποίο επειδή δεν ήταν ακριβές, το αντικατέστησε το σημερινό, το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Ωστόσο δεν αμφισβητείται από κανέναν ότι όλα τα γεγονότα διαδραματίστηκαν κατά τον πολυήμερο εορτασμό του Εβραϊκού Πάσχα. Στην προσπάθεια να εντοπιστεί η χρονική διάρκεια, με τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα.. επανέρχεται το ερώτημα: 
«Χριστέ μου, τί σου κάνανε άραγε από την δύση του ηλίου της πρώτης ημέρας, έως το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας» ?!.


Η απάντηση βρίσκεται στο επόμενο άρθρο μου, *Οι τραγικές ώρες Του Χριστού* 
Παρακαλώ, αξίζει να διαβάσετε !!



ΜΑΡΙΑΝΝΑ
*Σύμβουλος σχέσεων - Ψυχαναλύτρια, Ψυχοερευνήτρια*