Translate

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

*Ανάλυση της Απιστίας*

Ως σε ποιο βαθμό θεωρεί ο καθένας μας την Απιστία Απάτη.. είναι υποκειμενικό !!

Για την ιστορία:
Εάν το καλοεξετάσουμε, οι νόμοι της ανθρώπινης δικαιοσύνης συμβαδίζουν πάντα με την θρησκεία. Η μοιχεία θεωρείται αμάρτημα, και προφανώς γι’ αυτό η απιστία παλαιότερα εθεωρείτο ποινικό αδίκημα, που δεν διέφερε από το αδίκημα της απάτης.
Ο όρος του αδικήματος ήταν μοιχεία, και το άτομο που την διέπραξε λεγόταν μοιχαλίδα ή μοιχός. Το γεγονός και μόνο ότι ο ένας από τους δύο συζύγους απίστησε εις βάρος του άλλου, ήταν αρκετό για να οδηγήσει σε διαζύγιο υπέρ της απατημένης, ή απατημένου συζύγου, δίχως ελαφρυντικά. Γι΄ αυτό ακόμη και στις μέρες μας συνηθίζουμε να χρησιμοποιούμε το ρήμα “απατήθηκα”.

Βεβαία ο φόβος της δια του νόμου τιμωρίας λόγω μοιχείας, δεν κρατάει ενωμένο ένα ζευγάρι. Ωστόσο, καθώς υπήρχε ο φόβος της καταδίκης, αν μητί άλλο, οι σύζυγοι δεν τολμούσαν να εξευτελίζουν ασύστολα το έτερο ήμισυ τους δημοσίως !!.

Όπως διαπιστώνετε αγαπημένοι μου αναγνώστες, το άρθρο μου αφορά την απιστία. Αλλά ομολογώ πως δυσκολεύτηκα αρκετά για να το συνοψίσω, διότι πρόκειται για ένα επίσης μεγάλο κεφάλαιο, καθώς οι λόγοι που οδηγούν στην απιστία είναι πολλοί και διαφορετικοί.
Ωστόσο, ελπίζω πως κατάφερα να συρρικνώσω τις βασικότερες αιτίες της απιστίας, επιβεβαιώνοντας σας για ακόμη μία φορά ότι αφήνω πάντα στο περιθώριο τις προσωπικές μου απόψεις.

Είναι γεγονός ότι τις περισσότερες φορές απιστούμε απλώς και μόνο νοερά, ή διότι δεν τολμάμε να προχωρήσουμε στην πράξη, ή διότι δεν έχουμε την δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε τις φαντασιώσεις μας. Αυτό κάτω από φυσιολογικές συνθήκες σημαίνει ότι υπάρχουν μεγάλα συναισθηματικά κενά, ή ότι δεν μας δίνεται η σαρκική ηδονή που θα θέλαμε από τον ερωτικό μας σύντροφο. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, πιθανότατα υπάρχει η αίσθηση του ανικανοποίητου.
Ωστόσο με την νοερή απιστία δεν ασχολείται σχεδόν κανείς μας, είτε διότι δεν το θεωρούμε σημαντικό, είτε διότι δεν θέλουμε να ξέρουμε. Αλλά σε αντίθεση με αυτό, δίνουμε μεγάλες διαστάσεις στην απιστία ως πράξη, ειδικά εάν το άτομο που απατήθηκε είμαστε εμείς οι ίδιοι. Στην ουσία δηλαδή μας ενοχλεί η πράξη, ασχέτως εάν για μεγάλο χρονικό διάστημα πολλά και διάφορα σενάρια παίζονταν μέσα στο μυαλό του συντρόφου μας. Επομένως πιθανότατα, αυτό που τρομάζει, είναι η στιγμή που θα το αντιληφθούμε – η στιγμή που θα το μάθουμε !!.

Μαθαίνοντας την απιστία εις βάρος μας, η πρώτη σκέψη που περνάει από το μυαλό μας, είναι να αποσπάσουμε από τον σύντροφό μας πληροφορίες σχετικά με το τρίτο πρόσωπο.. και αμέσως μετά μας γεννιέται η ανάγκη να μας ζητήσει συγχώρεση για την προδοσία.
Δηλαδή στην πραγματικότητα ζητάμε να γνωρίζουμε, ώστε να πλάσουμε μέτρο σύγκρισης σύμφωνα με την δική μας κρίση, ενώ το ζητούμενο είναι οι λόγοι που ο σύντροφός μας έδειξε ενδιαφέρον για ένα άλλο πρόσωπο. Και μας δίνει ηθική ικανοποίηση να δηλώσει η/ο σύντροφός μας μετανιωμένη/ος, ενώ το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι, γιατί επέτρεψε έστω και να το αντιληφθούμε, πόσο μάλλον να το μάθουμε !!.      

Η απιστία εις βάρος μας είναι φυσικό να μας συγκλονίζει , διότι στην ουσία κλονίζονται τα έως τότε δεδομένα μας. Νιώθουμε ότι η ζωή μας από την μία μέρα στην άλλη αλλάζει, και δεν ξέρουμε πώς να το χειριστούμε. Η θλίψη που νιώθουμε, δεν είναι λόγω της χαμένης μας αγάπης, αλλά λόγω ταπείνωσης και απόρριψης.
Η απιστία εις βάρος μας πράγματι μας ντροπιάζει – μας εξοργίζει, σε σημείο που αρνούμαστε να το αποδεχτούμε. Μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις, προτιμάμε να μην δημοσιοποιηθεί, επειδή έχουμε την εντύπωση πως κατ’ αυτόν τον τρόπο υποβιβαζόμαστε στα μάτια των άλλων. Δηλαδή.. θίγεται ο ανδρισμός του απατημένου, ή υποβιβάζεται η θηλυκότητα της απατημένης.    

Φυσιολογικά λοιπόν, το άτομο που έχει ήδη απατηθεί (ή αλλιώς προδοθεί), δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση στην συνέχεια να πάρει την θέση του τρίτου προσώπου μέσα σε ένα ζευγάρι. Να προκαλέσει δηλαδή τον ίδιο πόνο, τον οποίο έχει βιώσει – γνωρίσει ως προσωπική εμπειρία.
Σε αντίθεση όμως με αυτό συμβαίνει συχνά, η ανάγκη για επιβεβαίωση, όπως, «συνεχίζω να αρέσω – είμαι και εγώ αντικείμενο πόθου – έχω και εγώ τα προσόντα να αποσπάσω την προσοχή ενός ήδη δεσμευμένου ατόμου  κ.λ.π.»..  συμβαίνει λοιπόν να θολώνει την ορθή κρίση μας, και τότε το πρόσφατα απατημένο άτομο, παίρνει την θέση του τρίτου προσώπου δίχως ιδιαίτερους ενδοιασμούς - ενοχικό συναίσθημα. Άλλοτε η ενέργεια αυτή ανακουφίζει τον πόνο της προδοσίας, και άλλοτε σπάζει κάθε ηθικό φραγμό.

Στην ουσία όμως, εάν το καλοεξετάσουμε, βγάζουμε το συμπέρασμα ότι σε ελάχιστες περιπτώσεις απιστούμε διότι το ζητούμενο είναι το sex. Στην πραγματικότητα κατά βάθος, το ζητούμενο είναι να αναβιώσουμε την αίσθηση που μας δίνει ο έρωτας.
Ωστόσο, όπως μας τρομάζει η ιδέα της μοναξιάς, έτσι ακριβώς μας τρομάζει και η ιδέα της εξάρτησης μας από τον έρωτα εκ νέου. Τούτο διότι δεν θέλουμε να πληγωθούμε και πάλι μετά από έναν ανεπιθύμητο χωρισμό, με αποτέλεσμα αυτό να λειτουργεί ως ένας διακόπτης, που απομονώνει τα βαθύτερα συναισθήματα μας. Έτσι κατ’ αυτόν τον τρόπο, λειτουργούμε μέσα στην άνομη σχέση περισσότερο ως παθιασμένοι διεκδικητές, παρά ως συμπληρωματικό αίσθημα.    

Και παρότι, ενώ σε μία άνομη σχέση το ζητούμενο (κατά βάθος) δεν είναι το sex .. τελικώς καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να παρουσιάζουμε την πιο ερωτική - ελκυστική πλευρά μας, και έτσι εξαντλούμε όλα τα "σενάρια" για να ικανοποιήσουμε τον/την παρτενέρ μας σεξουαλικά. Και σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα, ο ενθουσιασμός είναι υποκριτικός σε μεγάλο βαθμό. Αποθεώνουμε δηλαδή τον/την παρτενέρ μας, για να τον/την κάνουμε να αισθανθεί μοναδικός/μοναδική. Και βεβαίως οι δε υποσχέσεις, προκειμένου να διατηρηθεί η σχέση.. φτάνουν να ξεπερνούν τα όρια της υπερβολής !!. 

Η  απιστία κατά κανόνα, δεν συνοδεύεται από αισθήματα ψυχικής αγάπης. Η ιδέα και μόνο ότι το βαθύτερο συναίσθημα μπορεί να αλλάξει τον τρόπο ζωής μας - να μας αποσπάσει από αγαπημένες μας συνήθειες - να μας οδηγήσει σε αποφάσεις που θα δυσαρεστήσουν αγαπημένα μας πρόσωπα, και κυρίως, ο φόβος να μας βάλει η άνομη σχέση σε ρίσκα για τα οποία ίσως να μετανιώσουμε μετά.. όλα τα παραπάνω διατηρούν το άνομο συναίσθημα σε ερωτικό επίπεδο. 
Οι λόγοι που μια δεύτερη ερωτική σχέση, συνήθως δεν γεννά δυσβάσταχτες ενοχές, είναι διότι η απιστία “φαντάζει” ως το δικαίωμα για ένα απολαυστικό επιδόρπιο, μετά το βασικό μας γεύμα !!. 

Η αλήθεια επίσης είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις, ερωτευόμαστε με την Ιδέα του Έρωτα, και όχι καθ’ αυτού με το πρόσωπο που θα έπρεπε να τον αντιπροσωπεύει. Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που ερωτευόμαστε αρκετές φορές στην ζωή μας, και κάθε φορά διαφορετικά !!.

Στην περίπτωση της απιστίας, ο απώτερος σκοπός μας είναι να καλύψουμε τα κενά της ερωτικής μας ζωής, ή να βάλουμε λίγο χρώμα στην μονοτονία της καθημερινότητας μας.. ασχέτως εάν δεν υπάρχουν προβλήματα στην σταθερή μας σχέση.
Παραδόξως μάλιστα, όταν δημιουργούμε μια “δεύτερη ζωή”, επιλέγουμε άτομα που δεν μπορούν να μας καλύψουν απόλυτα στην πραγματικότητα, και που δεν κινδυνεύουμε απ’ αυτά να εισβάλουν στον προσωπικό μας χώρο. Δηλαδή άτομα που κατά την άποψη μας υστερούν απέναντί μας, και συμβιβάζονται αρκετά με τους δικούς μας κανόνες μέσα στην παράλληλη σχέση.
Αυτό προφανώς μας δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεται υπό τον έλεγχο μας το συναισθηματικό κομμάτι της παράλληλης σχέσης, γι’ αυτό συνήθως προτιμάμε άτομα τα οποία είναι επίσης δεσμευμένα. Και τότε η λέξη “απιστία”, διαγράφεται παντελώς απ’ το λεξιλόγιο μας !!.

Σε άλλες περιπτώσεις επίσης συμβαίνει, όπως ακριβώς μας εξιτάρουν οι βαθμοί δυσκολίας σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, έτσι ακριβώς να μας εξιτάρει ένα πρόσωπο που η κατάκτηση του έχει μεγάλους βαθμούς δυσκολίας. Αυτό κάνει το παιχνίδι του έρωτα ακόμη πιο ενδιαφέρον, σε σημείο να αψηφούμε το όποιο τίμημα. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις, δίχως καν’ να το συνειδητοποιήσουμε, μας γίνεται εμμονή η κατάκτηση.. ειδικά όταν στην ζωή του ατόμου που μας ενδιαφέρει υπάρχει άλλο πρόσωπο. Και οι εμμονές πέραν των άλλων, ανεβάζουν και το επίπεδο της παράλογης ζήλιας !!.
Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχουν ηθικοί φραγμοί ικανοί να αποβάλλουν απ΄ την σκέψη την απιστία. Αντιθέτως, η απιστία γίνεται συνώνυμη με το δικαίωμα της κυριαρχίας !!.

Και τέλος δυστυχώς, μέσα στις οκτώ απ’ τις δέκα μακροχρόνιες σχέσεις, έχει παρατηρηθεί να νοσταλγούμε την ξενοιασιά των πρώτων χρόνων, όπου κυριαρχούσε η φλόγα του έρωτα !!. 
Τούτο διότι είναι φυσικό να έχει χαθεί  η σπίθα που πυροδοτούσε το πάθος. Και ενώ το έτερο μας ήμισυ είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μας – είναι ο τελευταίος μας σταθμός.. έχει πάψει όμως να είναι το αντικείμενο του αχαλίνωτου πόθου μας. Και επειδή έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητας μας, μάλιστα το πιο προβλέψιμο, μοιραία έχει πάψει να κρύβει μυστήριο. Μας λείπει δηλαδή αυτό το σαγηνευτικό μυστήριο που εξάπτει την φαντασία μας, όπως στην αρχή μιας γνωριμίας – ενός φλέρτ !!.

Έτσι η φαντασία μας αρχίζει να πλάθει σεξουαλικά σενάρια, με αποτέλεσμα να απιστούμε νοερά με πρόσωπα στο περιβάλλον μας. Στην ουσία, δεν στοχεύουμε σε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, απλά ευελπιστούμε να σαγηνέψουν τα σκιρτήματα μας, και τότε τα αποθέτουμε στο πρώτο πρόσωπο που θα ανταποκριθεί στα ερωτικά μας καλέσματα.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, κατά την εποχή που βρισκόμαστε σε αναζήτηση, συνήθως εξιδανικεύουμε με την φαντασία μας τον οποιονδήποτε κρυφό μας έρωτα.. σε σημείο να διογκώνουμε τα ελαττώματα του επίσημου δεσμού μας, ακόμη κι αυτά που κάποτε τα βρίσκαμε χαριτωμένα !!.

** Η απογοήτευση σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις είναι αναπόφευκτη. Και τούτο διότι αργά ή γρήγορα θα προσγειωθούμε στην πραγματικότητα. Και η Πραγματικότητα έχει πολλές μορφές: 

_ Μία από αυτές της μορφές είναι, να αντιληφθούμε ότι το δεύτερο πρόσωπο έχει την εντύπωση ότι μελλοντικά θα γίνουμε για πάντα το αποκλειστικό του ταίρι. Συνήθως τότε νιώθουμε εγκλωβισμένοι μέσα σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Απ’ την μια αναρωτιόμαστε γιατί το συνεχίζουμε, κι απ’ την άλλη δεν βρίσκουμε άλλοθι για να φύγουμε. Απ’ την μια ψάχνουμε τρόπους για να απομακρυνθούμε, κι απ΄ την άλλη δεν μας αφήνει η γλυκιά συνήθεια. Κι έτσι προσπαθώντας να κερδίσουμε χρόνο, ευελπιστώντας να βρούμε την ιδανική λύση, βιώνουμε την απόλυτη απόγνωση.. «μπρός γκρεμός και πίσω ρέμα» !!.   
_ Μία ακόμη είναι, να επιλέξουμε τελικώς να ακολουθήσουμε το δεύτερο άτομο, και ξαφνικά να διαπιστώσουμε πως ενώ στην ερωτική μας σχέση ήταν όλα τέλεια, ωστόσο δεν πληρεί τις προϋποθέσεις που απαιτεί η συντροφικότητα για το υπόλοιπο της ζωής μας. Και πολύ φυσικό είναι, το άτομο που πήρε την θέση κάποιου άλλου στην ζωή μας, με την πάροδο του χρόνου να πάψει να είναι το θεϊκό κορμί που μόλις το αγγίζαμε ηλεκτριζόταν όλο μας το “είναι”.
Γίνεται ένα κορμί με όλες τις φυσιολογικές ανθρώπινες λειτουργίες του, κακοσμίες του, ασθένειες του, ανάγκες του.
Με τον καιρό επίσης παύει να υπάρχει το πέπλο του μυστηρίου στην μεταξύ μας σχέση, αφού γίνεται μέρος της καθημερινότητας μας. Γίνεται ένα πρόσθετο μέρος των υποχρεώσεων μας – γίνεται το άτομο που απαιτεί να έχει λόγο στις αποφάσεις μας – γίνεται η φωνή που μας υπενθυμίζει τα άχαρα θέματα μας – γίνεται ο συνέταιρος στην τσέπη μας. Με απλά λόγια.. «γίνεται μία από τα ίδια» !!.
 _ Και το χειρότερο όλων των περιπτώσεων είναι να έχουμε καταστρέψει κάτι ουσιαστικό και καλά θεμελιωμένο που υπήρχε στην ζωή μας, που θα μπορούσε να είναι το παντοτινό μας λιμάνι σε κάθε θαλασσοταραχή. Βέβαια το θέμα είναι..  εάν θα υπάρχει πλέον δρόμος επιστροφής !!. 

Επομένως θα πρέπει να αναρωτηθούμε..  «κατά πόσο διαφέρει τάχα η απιστία στην πράξη, απ’ την απιστία με την σκέψη ?!». 

* * Το θαυμάσιο είναι να έχουμε αγαπήσει το άτομο που κάποτε είχαμε ερωτευτεί, και το ίδιο πρόσωπο να συνεχίζει να μονοπωλεί το ερωτικό μας ενδιαφέρον. Να νιώθουμε να γεμίζει την ζωή μας ακόμη και στα δύσκολα. Και καθότι τα θαυμάσια πράγματα δεν εμφανίζονται ως «μάννα εξ’ ουρανού» .. οφείλουμε να επιλέγουμε τον σύντροφο της ζωής μας με προσγειωμένα κριτήρια, και δίχως ωραιοποιημένους συναισθηματισμούς. Αρχίζοντας μάλιστα απ’ τα ελαττώματα του, τα οποία είναι η προίκα της κάθε ψυχής - είναι οι ατέλειες του κάθε κορμιού, τα οποία οφείλουμε να αγαπήσουμε. 
Άλλωστε ουδείς τέλειος.. ούτε καν’ εμείς οι ίδιοι λοιπόν. Ας μην το ξεχνάμε αυτό !!.



ΜΑΡΙΑΝΝΑ
*Σύμβουλος σχέσεων - Ψυχαναλύτρια, Ψυχοερευνήτρια*